Tabula-Rasa

Tkaniny pościelowe

Administrator — Sun, 13 Mar 2011 15:12:53 +0000

Na pewno wśród nas nie znajdzie się taka osoba, która nie lubi spać. Szczególnie jest to nasze ulubione zajęcie, gdy jesteśmy zmęczeni. Aby nam się smacznie spało niezbędne są do tego tkaniny pościelowe. W przeszłości tkaniny pościelowe nie były tak popularne jak obecnie. Dziś nikt z nas nie wyobraża sobie tego, że mógłby spać bez poszewki na kołdrze lub poduszce. Tkaniny pościelowe obecnie wyznaczają pewien standard. Należy podkreślić, że tkaniny pościelowe są stworzone z takich materiałów jak bawełna, satyna, kora, mikrofibra, polycotton czy frotta. Wracając do tematu standardu jaki wyznaczają tkaniny pościelowe należy podkreślić, ze takim największym standardem jest pościel z satyny. Jednak wśród nas może znaleźć się wielu przeciwników, którzy najchętniej kupują tkaniny pościelowe, które są wykonane z bawełny, gdyż są one po prostu przyjemniejsze w dotyku i wygodniej się pod nimi śpi. Tkaniny pościelowe są również specjalnie produkowane dla dzieci. Czasami to właśnie tkaniny pościelowe mogą sprawić, że nasze dzieci chodzą chętniej spać.

Inne zdanie

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 21:21:57 +0000

Zdaniem A. Bogaja, S. M. Kwitkowskiego, M. J. Szmańskiego „…potrzebne są nowe rozstrzygnięcia systemowe, aby wraz ze zmianami organizacyjnymi (np. przejmowanie odpowiedzialności za utrzymanie i prowadzenie szkół przez władze terenowe) nie następowały negatywne zjawiska, tj: zmniejszenie się liczby szkół i przedszkoli, pogorszenie warunków ich pracy” [A. Bogaj, S.M. Kwiatkowski, M. J. Szymański, 1995, s. 81].
Nowa struktura systemu szkolnego obejmuje następujące typy szkół: placówki wychowania przedszkolnego, szkoła podstawowa, gimnazjum, liceum a na poziomie akademickim licencjat, magisterium, i doktorat.
Placówki wychowania przedszkolnego – obowiązek szkolny poprzedzony jest „zerówką”, która nadal nie jest obowiązkowa. Z przygotowania przedszkolnego korzysta 97% dzieci sześcioletnich.
Szkoła podstawowa – obejmuje dzieci w wieku od 7 do 12 lat , system sześcioklasowy z podziałem na dwa cykle dydaktyczne : nauczanie zintegrowane w klasach I – III i nauczanie blokowe w klasach IV – VI. Głównym jej zadaniem jest przekazanie dziecku podstawowych umiejętności oraz wychowanie przy bliskiej współpracy z rodzicami.
Gimnazjum – jest obowiązkową, nie profilowaną szkołą ogólnokształcącą trwającą 3 lata, dla młodszej młodzieży w wieku od 13 do 15 lat. Nauka w gimnazjum kończy się egzaminem końcowym kwalifikującym do liceum.
Liceum profilowane – trzyletnie kończące się maturą będącą jednocześnie podstawą rekrutacji na studia wyższe.
Szkoły zawodowe – dwuletnie, umożliwiające nabycie kwalifikacji zawodowych na poziomie robotnika wykwalifikowanego, przygotowujące do pracy w taki sposób, aby absolwent mógł zmieniać i dostosowywać swoją profesję w zależności od zapotrzebowania rynku pracy, poprzez specjalistyczne szkolenia w formie semestralnej.
Szkoły policealne – dwu-, trzy- lub czteroletnie w zależności od tego, czy wybrany zawód jest zgodny z profilem ukończenia liceum , które umożliwiają nabycie kwalifikacji zawodowych na poziomie technika.
Licea uzupełniające – dla absolwentów szkół zawodowych, którzy będą chcieli kontynuować edukację i uzyskać pełne średnie wykształcenie, przewiduje się formy stacjonarne, wieczorowe i zaoczne.
Szkoły wyższe – prowadzące rekrutację do dwóch typów uczelni: wyższych szkół zawodowych oraz wyższych szkół akademickich oferujących studia licencjackie I stopnia lub jednolite studia magisterskie.

Powszechność nauczania

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 21:21:29 +0000

Wiele miejsca w nowym ustroju szkolnym przewiduje się dla dzieci szczególnie uzdolnionych oraz zmianę kształcenia uczniów niepełnosprawnych poprzez: Powszechność nauczania
Dostępność budynków szkolnych (likwidowanie barier architektonicznych), Otwarty charakter kształcenia
Zapewnienie warunków realizacji obowiązku szkolnego w sposób dostosowany do tempa rozwoju dziecka
Jak najwcześniejsze rozpoznanie zaburzeń oraz wspieranie rozwoju poprzez zorganizowaną działalność psychologiczno – pedagogiczną
Realizowanie programu dostosowanego do indywidualnych potrzeb dziecka, rozwijanie zaradności osobistej i umiejętności społecznych
Stosowanie aktywnych metod nauczania
Wypracowanie koncepcji kształcenia zawodowego i przygotowanie do pracy w powiązaniu z możliwościami rynku pracy
Dążenie do orzecznictwa, opartego na rzetelnej, wielokrotnej, interdyscyplinarnej diagnozie wskazującej na potencjał rozwojowy dziecka i jego mocne strony
Śledzenie przebiegu edukacji dziecka przez wielospecjalistyczny zespół zewnętrzny wobec szkoły i tworzenie warunków partnerskiej współpracy z rodzicami
Ograniczenie do niezbędnego minimum konieczności korzystania z internetu przez dzieci o specyficznych potrzebach edukacyjnych
Rozwinięcie systemu dowozu dzieci z domu rodzinnego do szkoły.

Reforma obejmuje także system profilaktyki i opieki nad dzieckiem. Głównym celem prorodzinnej reformy jest:

zmiana strategii zastępowania rodziny przez instytucje oświatowe na rzecz jej wspierania przez system profilaktyki i opieki o cechach ponad resortowych,
odtwarzanie naturalnej odpowiedzialności za los dziecka,
poszerzenie oddziaływania najtańszych form profilaktyki, w tym edukacjach programów profilaktycznych, zajęć poza przedszkolnych, poradnictwa rodzinnego i młodzieżowego,
podniesienie jakości usług profilaktycznych i opiekuńczych, w tym rozszerzanie i wprowadzenie nowych rodzinnych form opieki oraz form wychowania integracyjnego,
ograniczenie dysproporcji w rozwoju sieci form profilaktycznych i opiekuńczych .

Podstawowe zasady organizacyjne prorodzinnej organizacji systemu opieki, zgodnie z którymi powinno się udzielać pomocy brzmią:

bliżej – środowiska naturalnego dziecka, unikając zwłaszcza jego izolacji,
wcześniej – zanim narosną problemy dziecka i rodzinny,
krócej – by rodziców i dziecka nie uzależnić od pomocy i opieki,
taniej – niż w tradycyjnych zakładach, formach opieki.

Zarządzanie Oświatą

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 21:20:58 +0000

Zmiana systemu zarządzania oświatą Przekazanie oświaty samorządom terytorialnym rozpoczęło się w 1990 roku, od przejęcia placówek przedszkolnych oraz stopniowego przejmowania szkół podstawowych do roku 1996. Od 1 stycznia 1999 roku , zgodnie z reformą administracyjną, powstały samorządy powiatowe i wojewódzkie. Oświata, praktycznie w całości, przeszła w gestię władz lokalnych.
Obowiązkiem gmin jest obecnie prowadzenie przedszkoli, szkół podstawowych oraz gimnazjów.
Powiaty odpowiadają za szkolnictwo ponadgimnazjalne, w tym także za szkoły resortowe, szkolnictwo specjalne oraz placówki kulturalno-oświatowe.
Samorządy wojewódzkie przejęły zadania związane z prowadzeniem zakładów kształcenia i doskonalenia nauczycieli.
Oddzielona została funkcja organu prowadzącego (samorząd) od nadzoru pedagogicznego (kurator oświaty). Nadzór zmienił swój charakter z kontrolno – nakazowego na inspirująco – doradczy. Nowym sposobem jego sprawowania stało się mierzenie jakości pracy szkoły, procedura oparta na badaniu wskaźników oraz zbieraniu opinii uczniów, rodziców i nauczycieli.
Ze zmianą systemu zarządzania wiąże się również wprowadzenie innych zasad finansowania oświaty. Od stycznia 1999 roku subwencja oświatowa dzielona jest proporcjonalnie do liczby uczniów kształcących się w szkołach na terenie danego samorządu. Kwota bazowa przeznaczona na kształcenie jednego ucznia może być podwyższona przez określone współczynniki – wagi związane z dodatkowymi kosztami kształcenia zawodowego lub specjalnego. Zwiększone środki finansowe przydzielane są także na uczniów szkół wiejskich oraz na uczniów dowożonych do szkół podstawowych i gimnazjów.
Zarządzanie oświatą przez samorządy terytorialne miało na celu doprowadzenie do lepszego i bardziej efektywnego gospodarowania finansami, do poprawy bazy szkolnej, rozwoju inwestycji oświatowych, lepszego wyposażania szkół w sprzęt i nowoczesne pomoce dydaktyczne.

Reforma

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 21:20:21 +0000

W pierwszym etapie reformy, 1 września 1999 roku, przekształcono ośmioletnie szkoły podstawowe w sześcioletnie i powołano trzyletnie gimnazja.
W drugim etapie powstały licea profilowane, szkoły zawodowe i licea uzupełniające.
Gimnazja, wizytówka reformy edukacji, to szkoły powszechne, w których uczniowie spełniają obowiązek szkolny w wieku 13 – 16 lat. Są na ogół dobrze wyposażone, dysponują dobrą kadrą pedagogiczną, przyczyniają się do podniesienia poziomu wykształcenia młodzieży, przygotowują absolwentów do nauki w liceach profilowanych.
Jednym z zadań gimnazjum – pisze W. Książek ma być „…jak najpełniejsze rozpoznanie zdolności i zainteresowań ucznia, ich rozbudzenie, ukierunkowanie w celu właściwego wyboru dalszej drogi edukacyjnej. Nauka w gimnazjum odbywa się systemem przedmiotowym, jednak z wprowadzeniem ścieżek edukacyjnych / międzyprzedmiotowych / .
Organizacja nauki w gimnazjum, które ma być praktycznie w każdej gminie, wymaga odpowiednich nakładów finansowych, przede wszystkim na inwestycje, modernizacje, adaptacje lub wydzielenie części budynków na potrzeby gimnazjów, a także na dowóz dzieci” [ W. Książek, 2001 ].
Analiza organizacji szkół prowadzi do wniosku, że gimnazja to szkoły o bardziej efektywnych i jednolitych wskaźnikach. Oto niektóre dane porównawcze :

Większość szkół podstawowych to szkoły wiejskie (ponad 70%), mimo iż większość dzieci to dzieci miejskie (60% dzieci uczy się w szkołach w mieście)
Szkoły podstawowe są bardzo zróżnicowane. Najmniejsze liczą kilkoro dzieci, największe nawet ponad półtora tysiąca dzieci.
Przeciętna szkoła podstawowa w Polsce liczy około 200 dzieci. W szkołach w mieście uczy się średnio po około 400 dzieci, na wsi około 100. Większość szkół podstawowych to szkoły nieduże. Ponad 85% liczy mniej niż 16 oddziałów. Tylko około 2% szkół ma 32 i więcej oddziałów.
Klasy w szkołach podstawowych są niewielkie. Średnia liczba uczniów w oddziale wynosi 21,1. W mieście wskaźnik ten wynosi 24, na wsi 18.
Na jednego nauczyciela przypada średnio 11,6 uczniów: w mieście 13,3; na wsi 9,7.
Przeciętne gimnazjum to szkoła niewielka, licząca około 340 uczniów. Niepokojące jest istnienie około 10% gimnazjów z liczbą oddziałów (klas I i II) powyżej 25.
Średnia liczba uczniów w klasie gimnazjalnej wynosi 25.

Program Nauczania

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 21:20:02 +0000

Najważniejszym dokumentem programowym jest podstawa programowa, która określa zadania edukacyjne szkoły.
Programy nauczania nie są już dokumentami urzędowymi, stanowią propozycję kierowaną do szkół i nauczycieli. Każdy nauczyciel ma prawo do skorzystania z centralnej oferty programowej, swobodnego jej modyfikowania lub tworzenia własnego programu autorskiego.
W 2001 roku Ministerstwo Edukacji Narodowej zarejestrowało i dopuściło do użytku ponad 260 programów dla szkół podstawowych i ponad 270 dla gimnazjów.
Nowe programy są mniej encyklopedyczne i znacznie bardziej nastawione na kształcenie umiejętności kluczowych.
W pierwszym etapie edukacji w klasach I – III prowadzone jest nauczanie zintegrowane, w którym nie wyodrębnia się poszczególnych przedmiotów, a wszystkie zajęcia prowadzi nauczyciel według ustalonego przez siebie planu, dostosowując czas zajęć i przerw do aktywności uczniów. Począwszy od drugiego etapu, w klasach IV-VI szkoły podstawowej zostały wprowadzone, obok przedmiotów, bloki przedmiotowe mające na celu integrację materiału z poszczególnych dziedzin, wzrost zainteresowań uczniów i uatrakcyjnienie procesu nauczania oraz ścieżki międzyprzedmiotowe o charakterze wychowawczo – dydaktycznym takie jak: edukacja prozdrowotna, ekologiczna, czytelnicza, wychowanie do życia w społeczeństwie itp.
Podręczniki według nowych programów nauczania są przygotowywane najczęściej przez samych autorów programów. Pierwszy wykaz podręczników ogłoszony w połowie lipca 1999 zawierał 199 pozycji dla szkoły podstawowej i gimnazjum. Obecnie liczba podręczników w wykazie przekroczyła 700.
Reforma systemu edukacji objęła kształcenie uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Jednym z założeń było tworzenie, zgodnie z możliwościami i oczekiwaniami społecznymi, przedszkoli i szkół integracyjnych. W roku szkolnym 1999/2000 w klasach integracyjnych uczyło się 5033 uczniów z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Po raz pierwszy został wprowadzony prawny zapis o organizowaniu wczesnego wspomagania rozwoju dziecka – od chwili wykrycia u niego wad rozwojowych, do momentu rozpoczęcia nauki w szkole. W roku 2001 wprowadzono podstawę programową dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym, uczących się w szkołach.
Edukacja informatyczna to ważny element reformy systemu oświaty. Efektem rozpoczętego w 1998 roku projektu „Internet w każdej gminie”, kontynuowanym pod nazwą „Internet w każdym gimnazjum”, było wyposażenie 5800 pracowni komputerowych w zestawy 10 multimedialnych stanowisk połączonych siecią lokalną z dostępem do internetu oraz podstawowym oprogramowaniem. Spowodowało to poprawę wskaźnika liczby uczniów przypadających na jeden komputer. W roku 1997 na jeden komputer przypadało 103 uczniów, a w 2000 roku – 40. W 2001 roku rozpoczęto realizację projektu „Pracownia internetowa w każdej szkole”. Efektem wdrażania tego projektu powinno być przybliżenie wskaźnika liczby uczniów przypadających na jeden komputer do poziomu europejskiego ( około 10 uczniów na jeden komputer ).

System Oceniania i Egzaminowania

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 21:19:36 +0000

Wdrażany system sprawdzianów i egzaminów ma na celu: Ocenę osiągnięć uczniów, w tym uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych, w zakresie opanowania umiejętności i wiadomości określonych w standardach wymagań egzaminacyjnych i w podstawie programowej. Umożliwienie podsumowania i porównania wyników pracy szkół i poszczególnych uczniów. Zapewnienie spójności i odpowiedniej jakości nauczania. Integracje wiedzy i umiejętności z różnych dyscyplin. Wzmocnienie motywacji uczniów do uczenia się.

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 19.IV.1999 roku, od 1 września każda szkoła powinna posiadać dokument pt: „Wewnątrzszkolny system oceniania” , obejmujący bieżące i śródroczne klasyfikowanie według skali i norm przyjętych w danej szkole , sposoby informowania rodziców i uczniów o wymaganiach edukacyjnych oraz metody sprawdzania osiągnięć szkolnych.
Zaprojektowanie takiego dokumentu nie jest łatwe , ponieważ musi on być rozłożony w czasie oraz poparty efektem wielu rozważań, dyskusji, i wniosków z Rad Pedagogicznych. Ocenianie ma skupić się na uczniu i jego rozwoju , na obserwacji i dostarczaniu mu wskazówek wpływających na sukcesy w nauce , a nie tylko na przyswajaniu treści programowych.
Nauczyciele muszą postawić sobie i znaleźć odpowiedź na wiele pytań dotyczących np. celów jakie wyznaczają kontroli i ocenie , metod jakie należałoby zastosować, aby uczeń zaczął traktować ocenę jako element pozytywnego procesu uczenia się , kryteriów i norm oceniania, jak pokonać trudności najczęściej spotykane w procesie kontroli.
W. Okoń zwraca uwagę na to, że ocenianie „…nabiera pełnej wartości wtedy , gdy obok wiedzy i umiejętności sprawdzane są czynności poznawcze uczniów, a zwłaszcza myślenie , pamięć , spostrzegawczość i wyobrażenia, przekonania, postawy, uczucia i zdolność do działania” [ W. Okoń, 1968, s.87 ].
Dlatego od nauczyciela wymaga się oceniania nie tylko przyswojonych treści programowych , ale jednocześnie wnikliwego obserwowania uczniów , analizowania efektów jego pracy i dostarczania mu wskazówek prowadzących do osiągania przez niego sukcesów.
Na mocy ustawy o systemie oświaty Minister Edukacji Narodowej powołał również instytucje, których zadaniem jest wdrożenie zewnętrznego systemu oceniania. Są to:
Centralna Komisja Egzaminacyjna – do zadań jej należy opracowywanie standardowych wymagań stanowiących podstawę sprawdzianów i egzaminów; dokonywanie analizy wyników; przygotowywanie programów doskonalenia nauczycieli w zakresie diagnozowania i oceniania, koordynowanie działań komisji okręgowych.
Okręgowe Komisje Egzaminacyjne – przeprowadzają sprawdziany i egzaminy, przygotowują pytania, zadania i testy egzaminacyjne, opracowują informatory zawierające opis egzaminów i sprawdzianów oraz kryteria oceniania.

System Awansu Zawodowego Nauczycieli

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 21:18:54 +0000

Zmiana Karty Nauczyciela miała na celu podniesienie prestiżu pracowników pedagogicznych szkół i placówek. Wymagało to wprowadzenia systemu awansów, który: Motywuje nauczycieli do stałego poszerzania wiedzy i podnoszenia jakości pracy, Gwarantuje nauczycielom wyższe płace, Wiąże wysokość wynagrodzenia z osiągniętym stopniem awansu.

Kryteria i procedury awansu zależą od stopnia o jaki ubiega się nauczyciel.

Nowy system awansu zawodowego jest czteroszczeblowy:
Nauczyciel stażysta – zatrudniony na podstawie umowy o prace na czas określony 1 lub 2 lata musi zaprezentować dorobek zawodowy w swojej szkole.
Nauczyciel kontraktowy – zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony. Kontrakt trwa 3 lata, kończy się egzaminem przed komisją powołaną przez organ prowadzący szkołę. Nauczyciel, który nie przystąpił do egzaminu, może być nadal zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony. Natomiast nauczyciel, który przystąpił do egzaminu i nie zaliczył kontraktu, nie może być nadal zatrudniony w szkole, w której dotychczas pracował, może być zatrudniony w innej szkole i zdawać egzamin w kolejnym roku. Dwukrotne nie zdanie egzaminu dyskwalifikuje go ze stanowiska nauczyciela.
Nauczyciel mianowany – dorobek nauczyciela mianowanego ocenia komisja powołana przez kuratora oświaty. Nauczyciele pracujący w placówkach oświatowych, uzyskali w dniu wejścia w życie ustawy, jeden z pierwszych trzech stopni awansu zależnie od posiadanych kwalifikacji, stażu pracy i rodzaju umowy o pracę. W praktyce ponad 80% zatrudnionych nauczycieli uzyskało stopień nauczyciela mianowanego.
Nauczyciel dyplomowany – po trzech latach zajmowanego stanowiska nauczyciel mianowany może zdawać egzamin na nauczyciela dyplomowanego.
Dla najlepszych nauczycieli przewidziano tytuł honorowego profesora oświaty.
System awansu zawodowego jest jednolity dla wszystkich nauczycieli bez podziału na grupy i kategorie.
Awans nauczyciela uwarunkowany jest otrzymaniem pozytywnej oceny, dotychczasowego dorobku.
Awans wiąże się każdorazowo ze wzrostem płac nauczyciela.
Poczynając od pierwszego szczebla, nauczyciela stażysty, proponuje się wprowadzenie bezwzględnego zakazu zatrudniania osób nie posiadających kwalifikacji wymaganych do zajmowania stanowiska nauczycieli (E. Brańska, 1999 ).